Dlaczego zajęcia grupowe to dobry pomysł? I to nie tylko dla dzieci

Kiedy ktoś do nas pisze, pytanie numer jeden brzmi zwykle tak samo: „a czy są zajęcia indywidualne?”.

Rozumiem. Indywidualne wydają się bezpieczniejsze — nikt nie patrzy, nikt nie ocenia, cała uwaga nauczyciela tylko dla mnie. I są sytuacje, w których faktycznie mają sens.

Ale po latach uczenia mam wrażenie, że grupa robi coś, czego jeden na jeden po prostu nie zrobi. I mówię tu zarówno o siedmiolatkach, jak i o dorosłych.

Poniżej trzy powody, dla których w Languart stawiamy na małe grupy.

1. Komuś zawsze się chce

Na zajęciach indywidualnych łatwiej o taryfę ulgową. „To nie mój dzień”. „Czy możemy dziś zrobić coś luźniejszego?”.

Jasne! To też jest w porządku — każdy ma gorszy tydzień i nikt nie musi wchodzić na zajęcia w pełnej gotowości bojowej.

Ale czasem tymi słowami sami pozbawiamy siebie energii. Umawiamy się z samym sobą na mniej i… dostajemy mniej.

Na zajęciach grupowych wystarczy jedna osoba, która chce działać (i nie mam na myśli nauczyciela, on zawsze musi chcieć :D), a reszta to podłapuje. Ktoś rzuci żart, ktoś się zapali do scenki, ktoś odpowie szybciej, niż zdążył pomyśleć — i nagle cała grupa jest w innym miejscu niż pięć minut wcześniej.

To działa też w drugą stronę: w gorszy dzień możesz się na chwilę schować za innymi i to jest zupełnie okej. Grupa cię pociągnie.

2. Brak lęku w przyszłości

To jeden z tych powodów, o których rzadko się mówi przy zapisach dziecka na angielski, a który widzę u nas na co dzień.

Zgłaszają się do nas 30-latkowie, którzy najczęściej chcą zacząć od zajęć indywidualnych, bo boją się bycia w grupie — przed oceną, wygłupieniem się, byciem najgorszym.

I bardzo dobrze ich rozumiem. Tylko że ten lęk gdzieś się w nich zbudował, a potem został na lata — na spotkania w pracy, na rozmowy o pracę, na wyjazdy.

Praca w małej grupie od najwcześniejszych lat przyzwyczaja, że każdy popełnia błędy, każdy zadaje pytania, bo czegoś nie wie, i każdy się czasem boi. To nie jest wstyd, to jest normalna część uczenia się.

Dziecko, które od siódmego roku życia mówi po angielsku przy trzech innych osobach i nikt się z niego nie śmieje (a raczej wszyscy się śmieją razem z nim, bo powiedziało coś zabawnego i to jest fajne), po prostu nie buduje w sobie tego lęku.

3. Jest zabawniej!

Zabawne historie z życia wzięte i takie zmyślone. Zabawne błędy i przejęzyczenia. Dialogi, scenki w kolejce do mięsnego — zawsze jest kupa śmiechu.

Tego się nie da zrobić w pojedynkę. Improwizacja, scenka, kłótnia o to, kto jest sprzedawcą, a kto tą marudną panią z końca kolejki — do tego potrzeba drugiego człowieka.

A wierzymy, że przez śmiech uczymy się najlepiej i najwięcej zapamiętujemy. Nie dlatego, że tak ładnie brzmi w opisie szkoły, tylko dlatego, że po prostu tak jest — słówko, przy którym cała grupa się popłakała ze śmiechu, zostaje w głowie na lata.

„Ale w grupie będę mniej mówić”

To najczęstsza obawa i przy dużych grupach — całkowicie słuszna.

Dlatego u nas grupy mają 3–4 osoby. Przy takiej liczbie każdy mówi, każdy ma swoją rolę w scence i nie ma gdzie się schować na dłużej niż minutę. To wciąż grupa, ale na tyle mała, że nikt nie jest tłem.

To dla kogo w takim razie są zajęcia indywidualne?

Nie chcę udawać, że nigdy nie mają sensu. Mają — przy przygotowaniu do konkretnego egzaminu w krótkim czasie, przy bardzo nietypowym poziomie albo wtedy, gdy grafik naprawdę nie pozwala na nic innego.

Ale jeśli wahasz się „indywidualne czy grupowe”, a nie masz żadnego z tych powodów — spróbuj grupy. Warto :)