Co ma improwizacja do nauki języka?

„Przedstaw się." „Powiedz kilka słów o sobie." „Opowiedz o swoim hobby."
Czy kojarzycie te zdania? Co poczuliście? Bo jeśli ten charakterystyczny ścisk w żołądku, to oznacza, że...jesteście ludźmi ;) Każdy z nas to zna, jeden mniej, a drugi bardziej: siedzisz w kółku, za chwilę Twoja kolej, i już wiesz, że nie wiesz, co powiedzieć. Ciągle to samo pytanie, ciągle trzeba wymyślić coś ekstra, coś ciekawego, coś, co nie zabrzmi banalnie, a jednocześnie zbyt wymyślnie.

Kiedy czujemy stres i presję tuż przed wypowiedzią, to wtedy pojawia się blokada. A przy nauce języka obcego jest to jeszcze bardziej nasilone. Bo nie dość, że czujemy presję, żeby być interesującym, to dodatkowo chcemy się wypowiedzieć poprawnie. Dwa obciążenia naraz. „Powiedz coś ciekawego" plus „powiedz to bezbłędnie". Nic dziwnego, że dziecko (a często i dorosły) po prostu milknie.

I tu na scenę wchodzi improwizacja.

Wyobraź sobie, że te same polecenia zamieniamy na coś zupełnie innego.
Zamiast „Przedstaw się" →„Każdy z Was ma kartę, na której jest jakaś postać. Wyobraź sobie, że nią jesteś, i powiedz, jak masz na imię."
Zamiast „Powiedz kilka słów o sobie" →„Mamy pieska. Ma na imię Smok. Teraz po kolei każdy powie o nim jedno zdanie." Zamiast „Opowiedz o swoim hobby" →„Wyobraźcie sobie, że macie jakieś bardzo dziwne hobby, na przykład zbieracie ości z ryb, które zjedliście. Opowiedzcie nam o tym."

Brzmi dziwnie? Na pewno. Ale to skuteczne! Kiedy wymyślamy i wczuwamy się w kogoś innego - w Kevina, w pieska, w osobliwego kolekcjonera rybich ości - blokada językowa się luzuje. Przestajemy mówić o sobie, o swoim życiu, więc nasza reputacja nie stoi na szali. A postać może powiedzieć wszystko; czy to z błędami, czy bez. I nikt się nie obrazi, bo przecież to tylko zabawa w kogoś innego. Improwizacja przy nauce języka obcego: luzuje blokadę, obniża stres, zabiera presję.\

A to tylko jeden z przykładów, które wdrażamy, ucząc języka angielskiego i polskiego w naszej szkole.